Kijk eens op http://www.lousberg.nl  en op http://lousberg.homespot.nl ; http://Schoonouders.jubiiblog.nl/

Op 6 november 1969 toen ik thuis arriveerde van mijn werk bleek het huis leeg te zijn. Alle meubels waren weg, de 3 kinderen heb ik niet meer gezien en al het geld, ook van de spaarrekeningen, bleek van de bank gehaald.

Nog geen 14 dagen later kwam er een brief van een advokaat voor een echtscheidings procedure. Ik kreeg van Mr Ballieux en Mr.Keuning via mijn advokaat Mr.Stoop deze brief op 25 maart 1971;In deze brief stond het volgende verzoek!Zou het niet mogelijk zijn om Uw client ( Louis Lousberg) te bewegen alsnog overspel te erkennen ( desgewenst tegen afgifte van een contra-letters ) om op die mannier toch echtscheiding te verkrijgen in plaats van echtscheiding van tafel en bed, die de rechtbank gezien het bewijs alleen maar kan uitspreken.Wij hadden inmiddels al 17 maanden geprocedeerd.Ik dacht dat je voor de rechtbank alleen maar de waarheid mocht spreken en nu krijg ik van advocaten het verzoek om te gaan liegen ??

Ik hoorde van Familie dat een maatschappelijk werkster van het katholiek charitatief centrum mijn ex geadviseerd had om bij mij weg te lopen! Ik ben onmiddellijk naar deze maatschapelijk werkster toe gegaan om uitleg te vragen. Gelijk verweet zij mij dat ik kolen bij mijn ex op tafel gegooid had. Ik vertelde haar dat ik in een nieuwbouw wijk woonde en dat daar geen kachels om kolen te stoken meer waren. In deze wijk waren de huizen aangesloten op wijkverwarming, en dat is warm water. Wel wist ik dat ik bij een landbouwer kwam waar net de bloemkolen machinaal geoogst waren en dat ik bij de resten die nog op het veld stonden enkele bruikbare mocht uitzoeken en gratis mocht meenemen. Die kolen heb ik op tafel gelegd. Mijn ex kreeg het advies van de maatschapelijk werkster om met mij bij haar terug te komen maar dat deed mijn ex maar niet. Overigens wist deze maatschapelijk werkster niet dat, begin 1980 in een nieuwbouwwijk in deze stad, er geen steenkolenkachels meer waren?

Vervolgens hoorde ik dat de huisarts haar adviseerde om bij mij weg te lopen.Ik heb deze huisarts gebeld en ben naar hem toe gegaan. Bij hoog en laag beweerde hij dat hij haar geen advies had gegeven om weg te lopen en dat hij haar niet onderzocht had. Wel had hij haar gezegd dat het haar eigen keuze was en zij zelf verantwoordelijk was voor haar beslissing. De arts stelde dat er voor een onderzoek geen noodzaak was. Zij verlelde dat zij nergens pijn haden de arts zag ook geen kwetsuur. Hij stelde dat hij de indruk had dat zij niet de waarheid vertelde. Later kreeg ik 2 rekeningen van de huisarts voor het consult aan mijn ex en het consult aan mij.

Ook hoorde ik dat zij zelfs bij de politie was geweest en dat de politie haar geholpen had de meubels uit het huis te halen. De politie had op wacht gestaan om mij te beletten bij het huis te komen. Ook bij de politie ben ik gaan informeren maar daar ontkenden zij alles. De politie wist nergens van en had ook niets gedaan en zij hadden ook niets gehoord. Ik ben wel 10 keer gaan informeren tot dat een agent, van de kinderafdeling, zich versprak en mij vertelde dat hij de indruk had dat hier iets goed fout was gegaan. Ik rook onraad en heb opnieuw herhaalde malen naar het politie bureau gebeld. Opeens vertelde mij een rechercheur dat hij het was die mijn vrouw geholpen had weg te lopen. Ik ben onmiddellijk naar het bureau gegaan om verder inlichtingen te vragen. Opeens kon de rechercheur zich niets meer herinneren en ook zijn chef wist niets. Er waren geen aantekeningen er was niets bekend. Deze chef was bepaald grof en verweet mij dat ik hun met deze persoonlijke dingen niet moet lastig vallen. Vervolgens ben ik naar de burgemeester gegaan ,als hoofd van de politie, om een afspraak te kunnen maken met de commissaris. En dat lukte mij. De commissaris vertelde dat hij nauwelijks op de hoogte was en wist heel weinig. Hij vertelde mij dat mijn ex door de huisarts naar de politie gestuurd was en dat zij verschrikkelijk mishandeld was. Ik vroeg de commissaris hoe hij wist dat de huisarts haar gestuurd had. Dat had zij zelf verteld, beweerde hij. Ik had de politie slimmer gedacht maar dit is een teleurstelling. De gegevens waren niet meer aanwezig en konden ook niet meer achterhaald worden, vertelde de commissaris nog. De politie had hier niets mee te maken. Wel kwam een paar dagen later een agent om spullen van mijn ex op te halen.Ik denk hier het mijne van. Mijn indruk was en is dat zij niet de waarheid spraken. Men probeerde onder een grove blunder uit te komen. Alleen ik bleef ,op een zaterdag, achter in een leeg huis, een huis met de hulp van de politie leeggehaald. Ook de kinderen heb ik tot vandaag, 36 jaren later, niet meer gezien. En de politie kan en kon zich niets herinneren.

De verzoeningscomparatie!!!Wat gaat een echtscheidingsprocedure snel? Mijn ex is nauwelijks de deur uit en dan de papieren al en gelijk daarop de verzoeningscomperatie? Kennelijk is zij druk doende geweest toen ze nog bij mij woonde. Dom van mij dat ik niets merkte.Op de zitting bij de rechtercommissaris worden de voorlopige voorzieningen getroffen. Gelijk op mijn vraag waar mijn kinderen waren kreeg ik het verzoek om even te wachten. Mijn ex kreeg een behoorlijke alimentatie. Het vonnis is bij voorraad uitvoerbaar. Bij voorbaat uitvoerbaar wil zeggen dat zij zomaar een deurwaarde loonbeslag kon laten leggen.

Ad 1. Zij mocht verblijven op het adres van mijn ouders want daar was ze nu en ik mocht daar niet meer komen. Lees goed; zij bewerde dat zij op het adres van mijn ouders woonde. De politie en de huisarts hadden haar toch advies gegeven om weg te lopen.! Zelfs de politie had op wacht gestaan opdat zij alles uit het huis kon halen.

Ad 2. En wat mijn kinderen aangaat vertelde de rechter dat zij mij die niet mocht weigeren. Ik had namelijk het bericht gekregen dat zij mij kapot wilde maken en dat ik de kinderen niet meer te zien kreeg. Waar ze waren hoorde ik niet!Ik had mijn kinderen al een maand niet meer gezien en belde de Raad voor de Kinderbescherming. Ik vertelde wat de rechtercommissaris mij toegezegd had dat ik de kinderen mocht bezoeken. Van die mijnheer, van de Raad voor de Kinderbescherming, kreeg ik te horen dat de rechter-commissaris niets te vertellen had over het kinderbezoek en dat hij zou beslissen of ik ze ooit te zien kreeg. De echtscheiding moet eerst uitgesproken zijn en dan zou hij eens kijken wat hij doen kon. Verder wilde hij niet meer met mij praten. Tot mijn verbazing hoorde ik van mijn advocaat dat hij wel een rapport over mij geschreven had en dat rapport was bijzonder slecht voor mij. Ik heb buiten dit telefoon gesprek geen contact met deze man gehad. De politie had haar toch het advies gegeven om weg te lopen en zelfs had de politie mee geholpen om mijn meubels uit het huis te halen dan moet ik wel een schoft zijn. Wel heb ik herhaaldelijk met de Directeur van de kinderbescherming gebeld met het verzoek om mijn kinderen te mogen bezoeken. Hij maakte tot 3x toe een afspraak en als ik dan 350 km ver reisde om de kinderen op het bureaux te ontmoeten waren ze er niet en de man was er ook niet. Wat schoftestreken!Was er ook niet een mijnheer Lancee????Een rapport is slecht en de rest schrijft dit rapport over als hun onderzoekresultaat.

Het is ook mogelijk om 350km ver wonend, zonder volmacht, toch geld van je rekening af te schrijven. Excuus van de bank helpt dan niet en het geld komt niet terug. Je moet maar gaan procederen.Opeens kreeg ik bericht dat er beslag was gelegd op mijn salaris. Ik had alle alimentatie betaald en aan de deurwaarde, die mij het beslag kwam aanzeggen, wilde ik de girostortings bewijzen laten zien. Dat kon niet ik moet naar de advocaat en gaan procederen. Ook werden de deurwaarderkosten al ingehouden. Volgens mijn advocaat hoort dit bij de pesterijen en het gevolg was dat ik mijn huur en verdere kosten niet meer kon betalen. Het duurde zeker 2 maanden voor ik het geld terug kreeg maar de deurwaarderkosten kreeg ik niet terug.

Ad 2 Het bleek dat toen, zij bij mij wegliep, zij naar het huis van mijn ouders ging en daar snikkend binnen viel. Zij vertelde dat zij behoorlijk mishandelt was en dat de huisarts en de politie haar geadviseerd hadden om,bij mij, weg te lopen en ook dat de politie haar geholpen had. Mijn moeder noemde mij in een telefoongesprek een schoft omdat ik mijn vrouw zo mishandelde, de huisarts en de politie hadden haar toch geholpen.

Vele jaren later hoorde ik van mijn vader, zelf, dat hij haar dezelfde avond had verzocht weer weg te gaan en zij trok bij mijn jongere broer in. Zij ging niet naar haar eigen familie.Toch vertelde zij op de verzoeningscomparatie dat zij nog bij mijn ouders woonde. Iedereen was verbaasd en ik moet toch wel een schoft zijn. Ik had totaal geen contact met mijn familie alleen nog met twee broers. Wel belde mijn jongere broer, waar zij nu bij inwoonde, en vroeg mij de alimentatie te betalen. Hij is zelf ambtenaar en ik vertelde hem dat, bij ambtenaren, de alimentatie van mijn salaris is afgehouden. Hij vertelde mij dat zij beweerde dat zij niets kreeg. Ik smeekte de Kinderbescherming of ik mijn kinderen mocht bezoeken. Uiteindelijk mocht het dan op een zaterdag. Aangezien ik 350 km verder woonde heb ik een treinkaartje gekocht en ben heel vroeg in de ochtend gaan reizen. Op de plaats van bestemming aangekomen bleek die mijnheer niet op kantoor te zijn en geen spoor van mijn kinderen. Later kreeg ik een bericht van hem dat ik mij verzet had tegen een schuld bekentenis en dat ik daarom de kinderen niet te zien kreeg. Dit is mij tot 3X toe overkommen. Ik beken niet dat ik iets maar dan ook iets misdaan heb. Ik heb haar nog de kinderen mishandeld. Overigens niemand heeft mij naar mijn verhaal gevraagd.Van een kloosternon kreeg ik te horen dat het maar goed was dat mijn vrouw weggelopen was. Zij had zoveel slechts van en over mij gehoord ook van mijn moeder. ??? Diep treurig. Mijn advocaat liet mij ook verstaan; wat een familie!!! Iets om je voor te schamen!Ik belde de advocaat van mijn ex en vroeg hem of hij niet kon bemiddelen om mijn kinderen te zien. Hij weigerde want hij mocht niet met mij praten.Vervolgens belde ik de katholieke pastoor uit de stad waar mijn ex woonde en ook die weigerde. Ik bid nooit geen "Onze vader meer. Dat blijkt maar een loos iets te zijn. Nergens maar dan ook nergens kreeg ik gehoor!.Ik heb alle brieven die op deze echtscheidingsprocedure betrekking hebben nog in mijn bezit. Nu kreeg ik op 18 September 1970 en brief met de namen van de getuigen die zouden komen vertellen hoe slecht ik mijn ex behandelde. Tot nog toe was er geen enkele mogelijkheid om tot een echtscheiding te komen. Wat schetst mijn verbazing dat onder aan de lijst de naam van mijn jongste zus stond. Ik had haar al geen 20 jaar gezien en ook geen contact gehad. Wat zij zou komen vertellen is mij een raadsel. Wel wist ik inmiddels dat zij mijn dochter voor mij, haar broer, verborg, schandalig en beneden alle peil. Ik denk nog aan de woorden van mijn advokaat; WAT EEN FAMILIE!. Zij is echter niet bij de rechtbank verschenen. Volgens de advocaat was zij bang voor mij!Opeens kreeg ik een telefoon van een sociaal rechercheur van de heel grote gemeente waar mijn ex woonde. Deze man bleek wel instaat om de situatie goed inteschatten. Hij had het over fraude en het bij hoog en laag ontkennen, door de ex, van iets wat de ambtenaar zelf had waargenomen. Mijn ex woonde inmiddels met iemand anders samen en dat ontkende zij . Zelfs toen de ambtenaar deze andere man op haar slaapkamer gezien had. Bij de werkgever van de man bleek het adres van de ex. als huisadres te zijn opgegeven en ook de loonrekening stond op het adres van de ex. Ook bij Gemeente en de Belastingdienst bleken zij hetzelfde adres te hebben. Zij vroeg namelijk een bijstanduitkering aan en verzweeg dat zij allimentatie kreeg. Ik heb vervolgens bij de rechtbank een getuigen gehoor verzocht. Ik mocht de gegevens van deze ambtenaar niet gebruiken. Onder EDE ontkende 2 van HAAR kinderen dat zij en haar vriend samen woonden terwijl dat toch duidelijk geconstateerd was.

Ik hoorde van Familie dat zij vertelde dat zij mij kapot zou maken. Dit is nu echt een christelijke gedachte ?? En raar vond en vind ik dat niet een van de familie hier tegen protesteerde. En ja hoor er kwam weer een deurwaarde aan de deur om beslag te leggen en nu op de paarden. Ik heb wel 10 x een deurwaarde op bezoek gehad maar dat hoorde bij de pesterijen. Zelfs gingen telefoontjes naar mijn werkgever met mishandel verhalen. Gelukkig was er in mijn stad een ambtenaar van de kinderbescherming die rond uit zijn mening gaf en zei dat hij haar verhalen niet geloofde.Ik las in het verleden een boek over een Dokter Vlimmen. Bij het huwelijk is het toch belangrijk dat de opleiding en ontwikkeling een beetje bij elkaar past. Vroeger was het zo dat je elkaar moeilijk leerde kennen. Alleen de kerkgang, en dan enkele malen per dag, was toegestaan en voor de rest kreeg je een begeleider mee. De hele vasten tijd mocht je niet bij het meisje komen. Een avond feesten was er niet bij en naar de kroeg gaan helemaal niet. Je hoorde alleen maar over zonden en onkuisheid.Ik moet toegeven dat ik blij ben dat ik van deze ex af ben. Verschillende overheids instanties hebben mij erbij geholpen. Het was voor mij een moeilijke tijd maar na verdriet komt zonneschijn. Ik heb nu een pracht leven met een vrouw van gelijk niveau. Mijn huidige vrouw zegt dat zij het mooiste en beste huwelijkscadeaux van mijn ex gekregen heeft en dat is dat zij met deze man kon trouwen.Ondanks dat de ex voor het huwelijhk nog belde dat mijn vrouw goed moet oppassen, want de man waar zij mee wilde trouwen is heel gevaarlijk. Gelukkig zijn wij al 25 jeren samen en wij genieten van het leven met onze kleinkinderen.Resume' .Ik meende dat als iemand beschuldigd is hij dan recht heeft op een wederwoord. Niemand maar dan ook niemand heeft naar mijn lezing gevraagd. Het ergste is nog dat een kloosternon schreef dat zij wel gehoord had van de mishandelingen en dat het goed was dat mijn ex was weggelopen. Ik weet waar zij deze roddel vandaan had.Katholieken bidden ; vergeef mij mijne schuld enz. Ik weet dat allen, die bij deze zaak betrokken waren, het katholieken geloof hadden en hebben. Met de mond wel maar in daden niet. 

Samen met mijn vrouw waren wij aan het winkelen in de stad en daar kwamen wij de advocaat van de echtscheidings procedure tegen. Hij vroeg mij of ik nog allimentatie betaalde en toen ik daar ja op zei vroeg hij mij om op zijn kantoor te komen. Ik had al gehoord dat mijn ex weer getrouwd was. Vragen bij de gemeente wilde de gemeente niet ,om privecy reden, beantwoorden. Mijn advocaat stelde dat de allimentatie stop zou worden gezet en ook dat hij zou eisen dat ik geen pensioenafdracht aan haar hoefde te doen. En ja hoor binnen een maand was alles rond. Ik had inmiddels al 25 jaren allimentatie betaald.